Antoni Jarczyk

W pierwszym roku mojego malarstwa ( w 2004) dominowały pejzaże górskie głównie Tatr. Widok na Giewont z Butorowego Wierchu, widok z Ornaku na dolinę Chochołowską czy widok na Morskie Oko, to moje częste motywy zafascynowanego Tatrami. Wieloma obrazami z pejzażami górskimi obdarowałem kilku przyjaciół i członków rodziny- podobnie jak my- zakochanych w Tatrach. Niebawem rozpocząłem kopiować trudniejsze ujęcia bukietów kwiatów autorstwa Jana Breughel’a zwanego „aksamitnym”. W następnych latach malowałem obrazy uważane za zaginione, po których zostały tylko czarno- białe fotografie (np. Józefa Chełmońskiego „Odjazd gości na Ukrainie”) . Później były to kopie obrazów, które „każdy chciałby mieć” lub posiadały niezwykłą historię jak np. : Leonarda da Vinci „Leda i łabędź”, Gustawa Klimta „Portret Adeli Bloch-Bauer”, czy Jana Matejki „Kasztelanka”. Zacząłem też rzeźbić (beton, drewno, gips) i rysować (ponad 250) a także wykonałem kilka prac w zakresie metaloplastyki.

W ostatnim roku wykonałem sporo rysunków. Znalazły się one wraz z pracami innych członków z naszej Grupy na wystawach w Starostwie Powiatowym, Klubie Pracowników UWM w Baccalarium oraz w Wojewódzkiej Bibliotece w Olsztynie. Na stronie zamieściłem też rysunki wykonane w Muzeum Sztutthof w Sztutowie a także z Wisły, Rzeszowa i Sopotu a także foto kwiatów z własnego ogrodu.

Pierwszą wystawę indywidualną zorganizowałem w roku 2010 Bibliotece Akademickiej UWM w Olsztynie. W roku 2018 (moje75-lecie) odbyły się dwie wystawy indywidualne w Miejskim Ośrodku Kultury „Na strychu” w Olsztynie – gdyż jestem także członkiem KPL Sąsiedzi oraz w KP UWM Baccalarium. Na jednym z naszych zebrań Nestor naszej grupy dr Feliks Walichnowski zaproponował, by wierszem i malarstwem lub fotografiami upamiętnić postaci, które w naszych życiorysach odegrały rolę znaczącą i szczególną. Chodzi o osoby mało eksponowane, które jednak w istotny sposób zostały przez nas zapamiętane. W mojej świadomości stale tkwią osobowości o których opowiedziałem wierszem i bogato udekorowałem strony fotografiami kwitnących tulipanów z mojego ogródka oraz rysunkami. Uważam, że wiele takich osób - cichych i skromnych - zasługuje na słowa przypomnienia nawet jeżeli upłynęło wiele lat od czasu, gdy pracowali a nawet żyli. Takie okolicznościowe albumy w dużej liczbie publikują Elżbieta Feliks Walichnowscy z różnych okresów swojego życia. Czekamy aż nadejdą normalne czasy i pokażemy je na najbliższym zebraniu. Oby jeszcze tego roku!